Alles wat er was

ALLES WAT ER WAS

Schrijver: Hanna Marleen Bervoets

Aantal Bladzijden: 256

Merel is tv-redactrice en op een normale zondagmiddag in het jaar X willen ze in een schoolgebouw een wetenschappelijk programma opnemen, waarin het kind Joeri een hoofdrol zal spelen. Hij is een erg slim wiskundejongetje (maar niet hoogbegaafd). De opnames zijn nog maar net begonnen, als er een enorme knal buiten klinkt. Op last van de autoriteiten moet iedereen blijven zitten waar hij zit. Merel zit vanaf dat moment met nog zeven anderen opgesloten in het gebouw waar een ondoordringbare dikke mist omheen hangt. Niemand weet wat er exact aan de hand is, maar ze besluiten de instructies op te volgen en te blijven zitten waar ze zitten. De opladers van de mobiele telefoons liggen helaas thuis, internet ligt er natuurlijk ook uit, maar er is voorlopig water, de elektriciteit doet het en er is genoeg leesvoer aanwezig in de klaslokalen en de schoolbibliotheek .

Merel vindt bij een rondgang door de school een agenda van een meisje, dat Melissa heette. Die agenda gaat ze min of meer als dagboek gebruiken om de dagen van elkaar te kunnen onderscheiden. Boven alle hoofdstukken staat dan ook vermeld welke dag het is dat de mensen in het schoolgebouw zitten. Een van de acht, de  cameravrouw Lotteke, is al heel snel verdwenen. De andere zeven zijn Merel, Barry en Leo (die van de televisiezijde komen) Natalie en haar zoon, de 8-jarige Joeri, Kaspar (de onderwijzer van Joeri) en Kalyem (de conciërge van de school). Ze besluiten de lokalen zo te verdelen dat iedereen een andere kamer heeft. Ze hebben helemaal geen contact met de buitenwereld en ze vragen zich natuurlijk wel af wat er buiten is gebeurd. Leo is populair onder de bewoners. In het begin draait alles om het jongetje Joeri dat het leven in de brouwerij brengt. Hij zorgt dat er gespeeld wordt. Maar gaandeweg komen er spanningen onderling. Dat heeft bijvoorbeeld te maken met het verdelen van voedsel en de behoefte aan seks. Op dag 21 vindt Merel een buisje waarin medicijnen hebben gezeten voor iemand die onder grote psychische spanningen lijdt. Ze vertelt dat wel tegen Barry, die een van haar beste collega’s  is. Dan valt de elektriciteit uit, wat ook weer voor spanningen zorgt. Om de seksuele spanning te verminderen masturbeert Merel bij erotische fantasieën, want seks is onder dergelijke omstandigheden een middel tot ontspanning. Natalie brengt daarom vaak de nachten door in het lokaal van Kasper, de onderwijzer van Joeri. Joeri voelt zich dan buitengesloten door twee mensen uit zijn directe omgeving (zijn moeder en zijn meester) en zoekt zijn toevlucht tot Merel. Ze begrijpt later dat hij dit doet om zijn moeder een beetje jaloers te maken. Hij vraagt Merel met hem het mattenspel te spelen. Daarbij glijdt hij met een mat van de trappen in de school. Maar wanneer Merel eindelijk daarin toestemt, gaat het goed mis. Joeri dondert van de trap en het ziet er akelig uit. Zijn arm heeft een open , gecompliceerde breuk en daarin begint later koudvuur te komen. De arm wordt zwart en moet worden geamputeerd. Dat doet Kaspar met het keukenmes. Merel veegt de bloedvlek van de trap, maar vindt meteen een nieuw kokertje van medicijnen. Natalie is woedend vanwege het gebeurde, maar eigenlijk is ze zelf ook een beetje schuldig door ‘s nachts naar Kaspar te gaan.

Natalie en Kaspar nemen het besluit het schoolgebouw te verlaten. Ze dragen Joeri met zich mee, wanneer ze vertrekken. Leo zegt dat Joeri zo koud was toen hij vertrok, dat hij vermoedt dat het jongetje dood was. Dat gebeurt allemaal omstreeks de dagen 50 tot en met 55. Een dag later hebben Merel en Leo voor de eerste keer seks met elkaar. De dagen daarna gebeurt dat weer, maar Merel zorgt ervoor dat ze altijd vroeg weer weggaat bij Leo, want ze wil niet dat de anderen iets merken.  Wanneer ze elke vierde nacht wil overslaan met seks en ze langs zijn lokaal loopt, hoort ze twee mannen hijgen. Leo en Barry hebben dan ook seks met elkaar.

Op dag 72 is het 12 november en dat is de verjaardag van Merel. Ze wordt 29 jaar. Kaylem nodigt haar uit in zijn lokaal: ze krijgt als cadeau een ketting die hij zelf gemaakt heeft. Hij vertelt haar over zijn verleden als vluchteling. De dagen vliegen voorbij. Merel heeft steeds seks met Leo. Ze heeft een vreemd soort buikpijn. De lezer vermoedt op dat moment wel dat ze zwanger zal zijn. Dat verhoogt ook de onderlinge spanningen, want Barry weet er intussen van. Hij was er immers ook gebrand om Leo te veroveren. Maar hij ziet nu in dat dit waarschijnlijk onmogelijk is. Hij wil dan niet verder leven en weigert te eten en te drinken. Merel verzorgt hem nog een tijdje. Leo verdenkt Barry ervan de man van de pillen te zijn. Merel krijgt een geschreven brief van Barry: hij wil niet verder leven. Hij zegt dat hij nooit pillen heeft geslikt. Hij vertelt dat hij Leo ook een brief geschreven heeft. Merel kient het zo uit dat ze de brief van Barry aan Leo ontfutselt terwijl hij onder de douche staat. In de brief deelt Barry aan Leo mee dat hij verliefd op hem is, maar dat hij begrijpt dat hij voor Merel kiest. Daarmee is het doel in zijn leven voorbij. Als lezer voorvoel je dat hij de lust om te leven verloren heeft en zal sterven.

Merel is intussen zwanger: dat kan alleen van Leo zijn en in haar dagboek richt ze zich nu tot “je”, met wie ze meer dan waarschijnlijk haar ongeboren kind bedoelt. Die wil ze voor later vertellen wat er allemaal gebeurd is.

Barry sterft en het lijkt erop dat Kaylem hem een handje heeft geholpen. Merel is enkele dagen niet goed bij bewustzijn en als ze wakker wordt, blijkt dat Kaylem en Leo begonnen zijn aan de fastfoodmaaltijd-Barry. Ze zijn aan zijn benen begonnen. Deze vorm van kannibalisme komt natuurlijk wel eens meer voor bij mensen onder extreme omstandigheden (vgl. de beruchte vliegramp in de Andes in de film Alive). Kaylem is de initiatiefnemer. Volgens Leo smaakt het vlees hetzelfde als de Peruaanse cavia die hij ooit eens voorgezet heeft gekregen. Merel neemt later wraak door Kaylem te wurgen met de ketting die ze ooit van hem had gekregen voor haar verjaardag. En omdat het voedsel na al die dagen natuurlijk  op is, beginnen ze ook te knagen aan het vlees van Kaylem. Het is allemaal heel luguber.

In een van de laatste dagboekhoofdstukken beklemt Leo dat hij in North Dakota verslaafd is geraakt aan de pillen. Hij had vijf kokers bij zich toen hij in het schoolgebouw aankwam. Hij vertelt aan Merel dat hij de school moet verlaten, omdat hij “hulp” moet halen, omdat anders Merel, de baby en hijzelf het allemaal niet zullen overleven. In het laatste dagboekverhaal geeft Merel aan dat Leo acht dagen daarvoor vertrokken is en dat ze sindsdien niets meer van hem heeft vernomen. Ze bekent dat ze nu alle pillen in een keer geslikt heeft: ze droomt nu min of meer van een reis naar North Dakota met haar (ongeboren) dochtertje.

Een bizar einde van het verhaal. Waarschijnlijker is dat ze in het schoolgebouw zal zijn omgekomen en dat anderen haar dagboekaantekeningen zullen hebben gevonden.

Mening:

Dit boek heeft mijn zusje mij aangeraden en ik vond het wel een redelijk verhaal om te lezen. Het is een heel realistisch verhaal wat het wel weer leuk maakt om te lezen. Ik vond de wisselingen van dag op dag af en toe wel heel ingewikkeld om te volgen maar tegen het einde was ik er wel aan gewend. Je moet wel echt aandachtig lezen om het verhaal te volgen en te begrijpen anders raak je nogal snel de draad kwijt. Ik denk dat als ik het boek een tweede keer zal lezen dat ik dan meer van het verhaal zal mee krijgen, omdat ik in het begin was aan het puzzelen was met de structuur en opbouw van het verhaal waardoor ik denk ik wel wat heb gemist. 

Lisa's adem

LISA'S ADEM

Schrijver: Karel Glastra van Loon
Aantal bladzijden: 237

De hoofdpersonen van deze roman zijn Lisa, Talm, Sebastiaan en Sophie. 
Sophie werd op 17-jarige leeftijd moeder van Lisa. Ze leefde toen nog samen met Albert. Albert hield er meerdere vriendinnen op na. Met één van hen, Susan, kan Sophie het heel goed vinden. 
Toen Albert’s schoonvader bij hen in huis kwam en hij steeds vervelender wordt vlucht Sophie weg van huis. Ze laat nog een abortus doen omdat ze vindt dat ze geen goede moeder is.
Na haar relatie met Albert heeft Sophie nog een paar mislukte relaties. Ze is een tijdje samen met Onno in het tuinhuisje van Albert. Ze heeft een relatie met een Duitser die na hun nacht samen sterft aan de heroïne. Op een vakantie met Susan zoekt deze intiem contact met Sophie maar Sophie wil daar niets van weten. Verder laat ze zich nog een keer gaan met de Amerikaanse vakantievriend Danny.
In koffiehuis ‘Samos’ waar Sophie werkt leert ze uiteindelijk Sebastiaan kennen. Lisa is dan inmiddels 8 jaar. Het klikt tussen hen en ook Lisa kan het goed met Sebastiaan vinden.
Sebastiaan komt uit een klein dorp, uit een normaal, gelovig gezin. Door de relatie met Sophie komt hij eindelijk van zijn seksverslaving af (hij ging lange tijd met jonge meisjes naar bed). Sophie, Sebastiaan en Lisa vormen samen een gelukkig gezin.
Wanneer Sophie in het ziekenhuis komt te liggen door een medische fout bij de verwijdering van haar baarmoeder en eierstokken, veranderd hun relatie.
Sebastiaan gaat met Lisa naar bed en Lisa wordt steeds afstandelijker tegenover Sophie.
Dan leert Lisa op zeventienjarige leeftijd Talm kennen. Zij worden verliefd op elkaar en zijn veel samen. Ze gaan naar het huis van de weduwe Doris Koning, waar Lisa de kat verzorgd, en naar de woonboot ‘Moammar Khadafi’ (Waar Talm ook met de zwerver Budiman naartoe gaat). Ze praten veel samen en gaan met elkaar naar bed.
Lisa laat blijk dat ze een relatie heeft gehad met haar stiefvader.
Als Sophie opgeknapt is, gaat ze samen met Sebastiaan en Lisa op vakantie naar Bretagne. Daar verdwijnt Lisa spoorloos.
Iedereen gaat haar zoeken, ook Talm, maar tevergeefs.
Sebastiaan wordt zwerver en Talm probeert een studie in Nijmegen. Hij springt daar van een brug maar is uiteindelijk blij als zijn zelfmoordpoging mislukt. Hij kan echter niet studeren omdat hij Lisa niet kan vergeten.
Dan gaat hij als zwerver op zoek naar Sebastiaan. Hij vindt hem en ze trekken een tijd met elkaar op. Ze voeren veel gesprekken waar bij Sebastiaan vaak Shakespeare en Yeats citeert.
Op de ‘Moammar Khadafi’ hebben ze een gesprek over Lisa. Talm beschuldigt Sebastiaan van de moord Lisa en hij doodt hem uiteindelijk in zijn slaap met een kussen.
Na de begrafenis van Sebastiaan gaat Talm op bezoek bij Sophie. Ze kijken foto’s en praten over Lisa. Sophie heeft nog een anonieme brief uit Hongarije ontvangen die vertelde dat Lisa het goed maakte.
Er ontstaat een innige relatie tussen hen en Sophie wil dat Talm bij haar blijft.

De drie hoofdpersonen in het boek hebben één ding met elkaar gemeen: Het gemis van Lisa. Voor haar vriendje was zij zijn eerste grote liefde. Voor haar moeder, een slachtoffer van de seksuele revolutie dat een geschiedenis van ongelukkige relaties met zich meedraagt, was zij haar enige kind. En voor Sebastiaan, de stiefvader die voorheen een hoerenloper met ongeoorloofde voorkeuren was, is zij het geheim waaraan hij ten slotte te gronde gaat.
Lisa is zeventien als zij tijdens een vakantie in Frankrijk spoorloos verdwijnt. Haar dierbaren stellen zichzelf allerlei vragen over haar verdwijning. Heeft ze zelfmoord gepleegd, is ze weggelopen of is ze ontvoerd? Ze moeten leren leven met vragen waarop ze nooit antwoord zullen krijgen en raken geïsoleerd in hun eigen verdriet.
Talm heeft na Lisa’s verdwijning lang naar haar gezocht, tijdens die zoektocht kwamen er veel vragen bij hem naar boven waar hij nooit antwoord op heeft kunnen vinden. Talm beschouwt Sebastiaan als de oorzaak van Lisa’s verdwijning aangezien Lisa hij weet dat Lisa seksueel door hem is misbruikt. Maar zijn beschuldiging blijkt niet helemaal waar te zijn en ligt echter wat gecompliceerder.
Dit blijft zeven jaar lang aan hem knagen en dan ziet hij de stiefvader van Lisa in een televisieprogramma over daklozen in Amsterdam, hij besluit ook af te dalen naar de onderbuik van Amsterdam om zo antwoorden te krijgen op zijn uitgestelde vragen. Terwijl Talm als semi-dakloze door het leven gaat, komt hij erachter dat niet al de vragen waar hij mee aan het worstelen is uiteindelijk beantwoord worden.  
Hij weet de stiefvader op te sporen en voeren interessante discussies over goed en kwaad, over frustraties en woede. Ze draaien om elkaar heen maar de echte confrontatie stellen ze steeds uit.
Met de speurtocht van Talm naar aanknopingspunten voor het mysterie snijdt de auteur allerlei interessante en maatschappelijk gevoelige onderwerpen aan. De schuldvraag en vooral de vraag wie bevoegd is beschuldigingen te uiten, geven stof tot nadenken. Tot aan de laatste bladzijde blijft het onduidelijk wat zich precies heeft afgespeeld rondom de verdwijning van Lisa.

Samen heb je het grootste gedeelte van het boek samengevat.


Ik vond het boek soms wat ingewikkeld door alle flashbacks en herinneringen die in het verhaal werden gebruikt. Hierdoor raakte ik soms de draad wat kwijt en hield ik mijn aandacht niet helemaal meer bij het verhaal. Ik vond het jammer dat er vaak hij, zij, man vrouw werd gebruikt in plaats van de normale namen. Hierdoor moest je soms nog even extra nadenken over wie het gaat. Het minst leuke vind ik dat je er niet echt achter komt wat er nou met Lisa was gebeurd, hierdoor houd je best wel een open plek open waardoor het verhaal niet helemaal af voelt. Zelf vind ik dit echt verschrikkelijk omdat je het antwoord gewoon wilt weten. Voor de rest was het wel een interessant boek om te lezen.

Specht en zoon

SPECHT EN ZOON
Schrijver: Willen Jan Otten
Aantal Bladzijdes: 142

Beginsituatie

De hoofdpersoon is Felix Vincent, een portretschilder die best succesvol is, hij krijgt vaak opdrachten en levert zijn werk ook goed af. Felix is getrouwd met Lidewij en ze wonen samen in een groot vrijstaand huis.

Het perspectief ligt bij het doek dat Felix aan het begin van het boek koopt. Het doek noemt Felix niet bij naam, maar noemt hem 'Schepper', omdat Felix hem als schilderij gaat 'scheppen'. Over het uiterlijk van Felix en Lidewij is weinig bekend, hier praat het doek nauwelijks over.

Ontwikkeling
Het doek hangt in het begin op een rol, een rol Zeer Dicht Geweven Vier Maal Universeel Geprepareerd. Het is één van de duurste en beste doeksoorten op de markt, het doek is hier ook erg trots op. Hij is trots, maar toch voelt hij zich leeg en naakt, hij moet nog geschapen worden. Hij zit natuurlijk nog op een rol, hij is nog geen individu.

Felix Vincent komt de verfwinkel binnen en het doek merkt de besluitenloosheid van Felix op. Felix heeft lang staan te kijken bij de verschillende rollen, uiteindelijk koop hij een doek van twee bij honderd twintig Zeer Dicht Geweven Vier Maal Universeel Geprepareerd.

Hier krijgt ons perspectief dus 'vorm'. Hoewel het doek nu vorm heeft, toch lijdt het een passief leven. Het is vooral observeren wat het doet, observeren en vertellen. 

Het doek heeft voor een onbepaalde tijd in het atelier gestaan, zonder iets erop, zonder bestemming. Op een dag kwam daar dan meneer Specht, een steenrijke kunsthandelaar, hij had een opdracht voor 'Schepper'. Het was echter geen gewone opdracht merkte het doek want 'Schepper' twijfelde of hij de opdracht wel zou aannemen.

De kunsthandelaar wilde dat 'Schepper' iemand portretteerde die er niet meer was, Specht's zoon, Singer, die overleden is. 'Schepper' werkt normaal nooit naar de dood, en hij vindt het ook maar niks aan het begin. Toch neemt 'Schepper' de opdracht aan, mede door de aanbetaling van €50.000,- die Specht doet.

'Schepper' heeft eindelijk een bestemming voor het doek van twee bij honderd twintig, Singer komt op het doek. Het doek is geweldig blij dat hij zo'n grote opdracht mag vertegenwoordigen.

Specht laat veel filmpjes, dia's en foto's zien aan 'Schepper'. 'Schepper' schildert op het doek alsof de jongen nog leeft. Singer is echter naakt, en 'Schepper' heeft moeite met het laatste van het schilderij af te maken.

'Schepper' zit ergens mee, merkt het doek op. 'Schepper' is al heel lang bezig met het laatste deel van het portret van Singer. Het deel wat hij maar niet afmaakt zit bijna precies in het midden van het doek, zijn centrum zoals hij het noemt. Op die plek hoort Singer's penis te zitten, maar nu is het nog leeg. Maar dan doet 'Schepper' inspiratie op, op een speciale manier.

'Schepper' verteld wanneer hij het eindelijk af heeft gemaakt aan Lidewij waar hij aan dacht toen hij het 'dopje' van Singer maakte. 'Schepper' moest denken aan een jeugdvriend van hem, Tijn, die ooit zijn broek naar beneden trok en wilde dat Felix er naar keek. 'Schepper' beschrijft dat het niets meer was dan een dopje, verder niets. 'Schepper' raakt geëmotioneerd door het te vertellen, Lidewij denkt dat Tijn van Felix hield, 'Schepper' zegt dat dit goed mogelijk zou kunnen zijn.

Minke is Felix zijn maîtresse, ze is journalist en moet een interview doen met 'Schepper'. Op een avond, wanneer Lidewij in het ziekenhuis ligt omdat ze een kind verwacht, komt Minke op bezoek. Dit keer niet om een interview af te nemen.

Later die avond laat 'Schepper' haar het schilderij zien, wat hij eigenlijk niet mocht van Specht, hij had beloofd het aan geen levende ziel te laten zien. Toch liet hij het zien, en het doek voelde zich er niet goed bij. Minke vond het een mooi schilderij, maar toen ze hoorde voor wie het was schrok ze heel erg. Het doek wist nog niet waarom, maar daar zou het gauw genoeg achter komen.

Minke vertelde dat ze via via gehoord had dat Specht een pedofiel was, en dat Singer nooit vrijwillig bij Specht heeft gewoond. Singer was een slaaf, verteld Minke. 'Schepper' kreeg de schrik van zijn leven.

Op de volgende dagen is 'Schepper' erg in de knoop met zichzelf, hij zit veel stil in zijn stoel en denkt, hij denkt na over het schilderij. 'Schepper' voelt zich schuldig en 'vies', omdat hij zo'n mooi werk heeft gemaakt voor een viezerik, zoals hij het zegt. Opeens staat 'Schepper' op uit zijn stoel, maakt een foto van het schilderij, en loopt naar buiten. Het doek weet nog niet was hij met hem van plan is.

Het doek ziet dat 'Schepper' een vuurkorf aansteekt en er hout opgooit. Dan krijgt het doek iets door, 'Schepper' gaat hem verbranden. Even later is het doek helemaal weg.

Wat hier speciaal is, is dat het perspectief natuurlijk niet kan verdwijnen, het zou wel kunnen maar dan zou het boek een open einde hebben. Wat hier gebeurt vind ik mooi bedacht, het perspectief 'leeft' namelijk verder op de foto.

Specht ligt inmiddels in het ziekenhuis en was ook niet komen opdagen op de afhaaldatum van het schilderij. Toch komt hij op een dag weer langs, in een rolstoel, aan de beademing. Hij wil zijn schilderij graag komen ophalen. 'Schepper' vindt het moeilijk om Specht de 'waarheid' te vertellen, maar hij zegt Specht waar het op staat. Specht is verbaasd, maar niet boos. Hij vraagt waarom 'Schepper' die journaliste heeft geloofd en niet hem. Het is namelijk niet waar wat 'Schepper' gehoord heeft van Minke.

Specht legt alles uit, en nu voelt 'Schepper' zich schuldiger dan ooit. Hij laat Specht het foto zien. Specht vindt het heel mooi, en geeft 'Schepper' opnieuw een opdracht. Dezelfde opdracht, opnieuw.

Mijn mening:

Het is niet mijn favoriete boek maar wel een interessant en apart verhaal. Vooral het verhaalperspectief is een keer iets anders dan alle andere verhalen die ik heb gelezen. De titel word wel echt heel duidelijk in het verhaal. Wat mij betreft had het verhaal wel iets spannender gemogen.

Vals Licht

Vals Licht

Geschreven door Joost Zwagerman

Niveau 4
24 hoofdstukken
347 bladzijden

Samenvatting:

Simon Prins is al vanaf zijn vijftiende geïnteresseerd in prostituees. Eerst in Alkmaar en later ook in Amsterdam, waar hij gaat wonen om te studeren. Op een dag komt hij een bleek, spichtig meisje tegen in een cafetaria. Wanneer hij langs de wallen loopt blijkt dat zij werkt in een van de bordelen. Na een paar keer 's nachts langsgelopen te zijn gaat hij bij haar naar binnen. Na hun nummertje stelt zij zich aan hem voor als Lizzie Rosenfeld en vraagt hem mee binnen in het keukentje achter de peeskamer, en later naar haar flat, die Simon stiekem haar ‘onderwaterkamer’ noemt. Ze studeert in Nijmegen en werkt een paar dagen per week in Amsterdam om haar studie te kunnen betalen. Het klikt blijkbaar tussen hen, en ze trekken vaker met elkaar op. Zo maakt Simon kennis met al haar vreemde gewoontes. Slapen doet ze zelden en snoepen des te meer. Ze eet amper en blijft in leven doordat ze vitaminepillen inneemt. Naarmate ze elkaar langer kennen raken ze meer en meer gehecht aan elkaar. Daardoor verwaarloost hij zijn studies steeds meer. Lizzie vertelt hem dat ze een zeer moeilijke jeugd heeft gehad, haar ouders sloegen haar en ze werd stelselmatig verwaarloosd. De enige van haar familie waar ze nog contact mee heeft is haar tante, Janneke. Ook vertelt ze dat ze ooit nog getrouwd is geweest met Jasper, die haar gedwongen heeft zich te prostitueren. Het huwelijk liep op de klippen maar Lizzie was verslaafd geraakt aan het geld, en dus bleef ze prostituee. Na de scheiding had ze nog één vriend, Wesley, die haar 9000 gulden afhandig maakte. Maar meer wil ze niet kwijt over haar verleden. Wanneer ze samen weg gaan naar de stad of wanneer Simon Lizzie ‘s nachts gaat ophalen, valt hem een groene Opel op die hen steeds achtervolgt. Als Simon besluit Lizzie ernaar te vragen, antwoordt ze nogal vaag. De man blijkt Eddie, een oude klant van Lizzie, te zijn, die niet goed bij zijn hoofd is. Simon vertelt haar dat het hem stoort en na een kort gesprekje tussen Lizzie en Eddie, laat die hen met rust.  
Wanneer Lizzie voor een week in Nijmegen studeert, komt Simon toevallig van een collega te weten dat ze helemaal niet meer studeert en dat ze in plaats daarvan in het escortebureau Yab Yum werkt. Ze geeft alles toe en belooft Simon dat ze nooit nog zal liegen. Als ze al een tijdje samen zijn besluit Lizzie te kappen met haar werk. Nu kunnen ze vaker samen zijn, maar ze moet veel dingen laten, zo kan ze haar flat niet langer veroorloven en trekt ze in bij Simon, ook de vitaminepillen worden duurder en de schulden stapelen zich op. Nadat ze een tijdje bij hem woont wordt ze ziek. Maar net zo plots als het gekomen is, verdwijnt het ook weer;  
Wanneer Jasper op een dag voor de deur staat, begint Simon argwaan te krijgen, hij denkt dat ze over nog dingen liegt. Dus besluit hij haar te schaduwen. Zo komt hij erachter dat ze naar de CAD, een soort controlepost voor drugsverslaafden, gaat. Wanneer hij haar met zijn vondst confronteert ontkent ze niets, maar biecht alles op. Ze was verslaafd aan heroïne, maar toen ze hem beter leerde kennen, besloot ze af te kicken. Daardoor was ze ook steeds ziek. Ze gaat naar de CAD om haar urine te laten controleren op sporen van druggebruik en moet af en toe een psychiater bezoeken.  
Lizzie fleurt helemaal op, ze durft zelfs terug met Simon te vrijen, wat haar anders niet lukte, omdat het haar te veel aan haar vroegere werk herinnert.  
Alles lijkt perfect. Tot Simon besluit achter Wesley aan te gaan en de 9000 gulden op te eisen die hij Lizzie nog verschuldigd is. Simon wil dat ze daar haar schulden aan haar vroegere huisbaas van betaalt. Lizzie biecht hem dat die Opel die haar steeds achtervolgde geen oude klant was, maar een drugsdealer bij wie ze ook nog schulden heeft. Maar dan loopt alles fout. De drugsdealer denkt dat ze terug werkt, en eist nu ook de rest van zijn geld terug. Lizzie besluit onder te duiken, en Simon moet haar beloven dat hij haar niet zal gaan zoeken en niemand zal contacteren, Janneke niet, de psychiater niet, niemand. Voor hij het goed en wel beseft, breekt Simon al zijn beloftes, hij belt Janneke, haar vroegere schoolvriendinnen, Jasper, maar niemand weet waar ze is. Ten einde raad gaat hij praten met Lizzie's psychiater. Die vertelt hem enkele schokkende dingen. Zo vermoeden hij en zijn collega's dat Lizzie nooit verslaafd is geweest, en dat dus bijna alles wat ze hem verteld heeft een leugen blijkt te zijn. Lizzie lijdt aan een geestesziekte die men pseudo-logica fantastica noemt, hierbij gaat men na verloop van tijd zijn eigen leugens geloven. Lizzie bedacht die leugens omdat zij sinds haar kindertijd achterdochtig en verschrikt is als iemand blijkt om haar te geven. Ze wilde Simon niet kwijt, maar ze kon niet van hem houden, omdat ze bang was dat ook hij haar zou kwetsen. Daarom zette ze heel die verslaving in scène. Ze wou hem daarmee afschrikken, hem wegjagen. Maar Simon bleef, en dat was voor haar een teken dat hij het goed met haar meende en haar nooit zou kwetsen. Simon is erg in de war door deze onthullingen. Hij vertrekt, maar moet beloven niks aan Lizzie te vertellen over hun gesprek, want dat zou een slechte afloop kunnen hebben. Maar wanneer Lizzie plots terug opduikt, is ook deze belofte snel verbroken. Hij vertelt haar dat hij alles weet over haar geveinsde verslaving. Lizzie die zich niet aan dit verwacht had, stort huilend in elkaar. Als ze wat bijgekomen is vertelt ze hem eindelijk de waarheid op de vraag die al een hele tijd op zijn lippen brandde, als zij niet verslaafd was, waarom had ze dan schulden bij drugdealers. Toen ze nog in de Yab Yum werkte, kwam er vaak een Fransman langs, hij nam haar mee naar de duurste hotels en verlangde niet meer dan een massage van haar. Voor Lizzie was het een van de makkelijkste klanten die ze al had gehad, maar na enkele afspraken vroeg hij haar of ze iets voor hem wou doen. De volgende ochtend zou er een tas aan haar adres afgeleverd worden met drugs, enkele dagen later zou die terug worden opgehaald en ze zou er geen last door krijgen. Lizzie besloot het te doen, en zo ging het ook een half jaar aan een stuk. Tot hij haar plots bedroog, de drugs werden bij haar afgeleverd, en de volgende dag terug opgehaald. Maar toen er eind die week nog enkele dealers aan haar deur stonden om de lading drugs op te halen, wist ze dat hij haar had bedot. Hij had de partij drugs bij haar afgeleverd, het geld opgestreken en had later de drugs door iemand die hij kende terug laten afhalen. En zij zat nu in de problemen, ze moest de schulden afbetalen, anders zouden ze haar zeker en vast afmaken. Simon is geschokt door het verhaal, zeker als ze hem vertelt dat ze terug gaat werken om alles voor eens en altijd af te lossen. Ze nemen afscheid, en Simon beseft hij dat hij haar waarschijnlijk nooit meer terug zal zien.  
Hij gaat door een hel, alles in zijn flat herinnert hem aan haar, dus besluit hij voor een tijdje ergens anders in te trekken. Via een studievriend komt hij aan het adres van een meisje, Josje, dat voor twee maanden naar Zuid-Amerika gaat met enkele vriendinnen. Ze heeft iemand nodig om op het huis te passen en voor haar planten en katten te zorgen. Simon laat deze kans niet aan zich voorbijgaan. Op het kleine ‘eiland’ kan hij zich bezinnen over zijn tijd met Lizzie. En hoewel de herinneringen blijven, vervaagt de pijn. Wanneer Josje vroeger dan gepland thuiskomt slaat de vonk tussen hen over. Alles gaat goed voor een tijdje, maar toch loopt het mis, hij kan Lizzie niet volledig uit zijn gedachten bannen. Hij besluit Janneke te bellen, want hij heeft een gevoel dat hij ze daar wel zal vinden. Hij heeft geluk, ze komt aan de lijn en ze spreken af in Nijmegen. Ze heeft eindelijk al haar schulden afbetaald en is terug gaan studeren. In haar nieuw ‘onderwaterkamer’ vertelt ze Simon over haar nieuwe leven met haar nieuwe vriend. Toch voelt Simon zich te ijdel om haar over zijn relatie met Josje te vertellen. Na een lange dag keert hij terug naar Amsterdam, in de war, maar toch gelukkig dat hij haar voor een laatste keer heeft gezien. Hij beseft dat het nooit iets zou kunnen geworden zijn tussen hen, hun eerste ontmoeting maakte dat van in het begin al onmogelijk. Terug in Amsterdam neemt hij de taxi naar huis.

Van: https://www.scholieren.com/boekverslag/44113

Mijn Mening:

Vals Licht is een leuk boek om te lezen, het is een mooi diepgaand verhaal van een onmogelijk liefde, het gaat niet alleen maar om prostitutie en sex maar over een liefde die onmogelijk blijkt te zijn. 

Argument 1

Je komt gelijk in een spanningsboog omdat bij de eerste zinnen gelijk al staat dat alles geheim moet blijven en dan vraag je je natuurlijk af wat moet er geheim blijven, waarom en wie Lizzie is. Hierdoor ben je al gauw geneigd om verder te lezen.

'Alles moest geheim blijven.'
'Hij kon niemand vertellen waar en hoe hij Lizzie Rosenfeld had ontmoet.'

Argument 2

Bij het lezen van het verhaal komen vaak onverwachte wendingen voor waardoor je tijdens het lezen ook graag verder wilt gaan lezen. Hierdoor leest het fijner en houd je je aandacht bij het verhaal.
Een van die wendingen is wanneer Simon erachter komt dat alles wat ze heeft gezegd tegen hem, dat ze verslaafd was aan drugs en schulden had bij een drugsdealer en dat ze wilde afkicken, een leugen blijkt te zijn die ze heeft verzonnen om hem af te schrikken maar Simon bleef. Lizzie lijd aan wat men noemt pseudo-logica dat ze in haar eigen leugens is gaan geloven. Simon kwam hierachter door met de psychiater van Lizzie te praten. Door dit soort wendingen in het verhaal houd het je aandacht erbij. Het is leuk om af en toe te worden verrast met een wending.

Argument 3

Af en toe zitten er best wel wat lastige woorden tussen waarvan ik de betekenis niet weet, door deze woorden op te zoeken wordt mijn Nederlands hopelijk ook beter. Het boek heeft dus ook nog extra voordelen. Gelukkig staan er niet enorm veel moeilijke woorden in want dit zou het dan weer vervelend maken. Maar af en toe een woord om op te zoeken is niet slecht.

'Lizzie en Jasper waren eender in hun antipathieën.'
'De betalend connaisseur was voor een moment verbluft.'

Een hart van steen

 Een hart van steen

Geschreven door Renate Dorrestein

Niveau 3 boek

Samenvatting

De hoofdpersoon is de 37-jarige patholoog-anatoom Ellen van Bemmel. Ze heeft een tijdje
onbetaald verlof genomen en het voormalig ouderlijk huis gekocht, een villa in een buiten- wijk van Haarlem. Ze wil het huis herstellen zoals het was toen zij er als kind woonde. Ellen is zwanger van een wildvreemde man. Na haar scheiding van Thijs Kamerling, meer dan een jaar geleden, is ze bewust alleenstaand. Ze besluit de tuin op te knappen en krijgt hulp van Bas Veerman, de vroegere conciërge van haar vaders kantoor die nu bij de Intratuin werkt. Vanwege een dreigende miskraam moet ze op een gegeven moment een aantal maanden bedrust houden. Gedurende die tijd krijgt ze hulp van Lucia, die met haar drie dochtertjes tijdelijk bij haar in huis komt wonen, op advies van arts Jan Bramaan. Aan de hand van foto’s kijkt de verbitterde en getraumatiseerde Ellen terug op haar leven en dat van haar familieleden, waarin zich vijfentwintig jaar geleden een verschrikkelijk drama heeft af-gespeeld. Haar ouders, Frits van Bemmel en Margje de Groot, doodden toen drie van hun vijf kinderen en vervolgens zichzelf. Door het toeval zijn Ellen en haar jongste broertje Michiel (ook wel Carlos genoemd) aan de dood ontsnapt. Ellen wordt gekweld door de vraag waarom zij is blijven leven en waarom haar ouders het hebben gedaan. Bladerend in het familiefotoalbum reconstrueert ze het verleden en zoekt ze verklaringen voor het drama. Ze wil voor haar nog ongeboren baby, die ze Ida- Sophie noemt, duidelijk kunnen maken wat er met haar opa, oma, tantes en oom is gebeurd.
Toen Ellen zo’n twaalf jaar oud was vormden de Van Bemmels nog een gelukkig gezin, met vier kinderen: de vijftienjarige Sybille (Billie), de iets jongere Kester (Kes), Ellen en de driejarige kleuter Carlos ( Michiel). Er was een vijfde kind op komst, tot groot ongenoegen van de kinderen. Ellens ouders leidden een knipselbureau aan huis, dat gespecialiseerd was in Amerika en vooral werkte met studenten, die voor hen de artikelen uitknipten. 
Op Ellens twaalfde verjaardag sloeg het noodlot toe. Carlos kreeg een ketel kokend water over zich heen en verbrandde zijn keel, borst en linkerarm. Toen hij uit het ziekenhuis kwam, was hij in Ellens ogen een heel ander kind geworden. Het vijfde kind werd Ida genoemd, een naam die door Ellen bedacht was en haar afkeer van het kind uitdrukte. Het rijmde op malaria en als je er een paar letters bij gooide kreeg je diarree. 
Ida was een spuug- en huilbaby, die iedereen de stuipen op het lijf joeg met haar gekrijs. Ze bleek een maagvernauwing te hebben. Toen ze in het ziekenhuis opgenomen werd, begon Margje zich vreemd te gedragen. Ze verdacht haar familieleden ervan dat ze haar baby wilden stelen en maakte een hevige scène. Toen Ida terugkeerde uit het ziekenhuis, begon Margje zich zorgen te maken over de vorm van haar hoofdje en vlak voordat Ida gedoopt zou worden, vluchtte ze met haar de kerk uit. 
De eens zo hechte relatie tussen Frits en Margje begon te verslechteren, evenals die tussen hen en de kinderen. Margje verscheen niet meer op kantoor; de hele dag was ze bezig met Ida, in wie volgens haar de duivel schuilde. Ze nam zich voor die uit te drijven, eigenhandig, om haar dochtertje weer sterk en gezond te maken. Verder besloot ze om nooit meer seks te hebben met Frits. Dat bracht hem zo tot wanhoop en razernij dat hij haar op een nacht verkrachtte. De volgende morgen ontdekte hij op de onderbuik van Ida talrijke dieppaarse bloeduitstortingen, die hem aan leukemie deden denken. Margje mishandelde de baby op allerlei manieren, maar niemand ( behalve Ellen) had iets in de gaten. Ze liet de kinderen bidden, eerst tot god, later tot zichzelf, om te vragen het kwaad uit hun kleine zusje te drijven. Omdat Ellen zich schuldig voelde over het kwaad dat ze over haar zusje had uitgesproken, wilde ze het een beetje goed maken. Daarom verzon ze een leuke naam voor Ida, Sophie. Ida moest een beenmergpunctie ondergaan en de artsen hadden geen verklaring voor de botbreuken, inwendige kneuzingen, vurige huiduitslag en diarree. Frits maakte zich alleen zorgen om zijn vrouw, omdat ze niet in haar gewone doen was. Rond Pasen deed Margje plotseling weer normaal en toen begon de baby te blaken van gezondheid. Het vroegere gelukkige gezinsleven leek teruggekeerd te zijn. Maar toen het weer na een paar dagen omsloeg, werd Margje treurig. Samen met Ellen maakte ze voor iedereen een schoteltje met “vitaminepillen” klaar (slaaptabletten en valium die ze had opgespaard). Die avond, 6 April 1973, was Ellen tijdens het toetje opgestaan om haar hond Orson uit te laten. Toen ze weer terugkwam, trof ze in de keuken de levenloze Bille en Kester aan, met dichtgebonden plastic zakken over hun hoofd. Haar ouders bevonden zich eveneens levenloos op de bank in de serre; Ida lag in een vuilniszak op het aanrecht. Ze hoorde Michiel onder de tafel in zijn plastic zak hoesten en ze sleepte hem naar de kelder. Bas vond hen daar de volgende morgen en alarmeerde de politie. 
Na het drama kwamen Ellen en Michiel in het internaat De Eenhoorn terecht; hond Orson werd naar een asiel gebracht. De aanpak van hun begeleiders, Sjaak en Marti, had weinig effect en werkte vaak averechts op de getraumatiseerde kinderen. Michiel werd al snel geadopteerd door de heer en mevrouw Kamphuis uit Beverwijk, tot woede en verbijstering van Ellen, die zijn vertrek nog had proberen te belemmeren door er op kerstavond met hem vandoor te gaan. Slechts één keer ging ze bij Michiel en zijn adoptiefouders op bezoek, toen hij vijf werd. Na bijna een jaar bleken ze van elkaar vervreemd te zijn. Hierna verloor ze het contact met hem. Steeds vaker begonnen Billie en Kester door Ellens hoofd te spoken en haar van alles te verwijten. Tijdens een feest in de Eenhoorn kreeg Ellen van Sjaak en Marti een cadeau, het oude fotoboek, waarvan ze behoorlijk overstuur raakte. 
Ellen bleef tot haar achttiende in het internaat en ging toen op kamers wonen. Ze riep de hulp in van verschillende psychiaters om de gebeurtenissen uit het verleden te verwerken, maar zonder veel succes. Ze moest het verleden loslaten, maar dat gaat niet zomaar als je je overleden broer en zus nog steeds ziet en ze je vertellen wat je moet doen. Ze had voort-durend migraine, ging ‘s nachts de cafés af en stortte zich in de armen van bijna iedere man die ze tegenkwam.
Halverwege haar studie medicijnen hoorde ze tijdens een college gynaecologie voor het
eerst iets over de postnatale depressie en de kraamvrouwenpsychose, de ergste vorm
daarvan. Toen ging haar een licht op: als haar moeders toestand na de geboorte van Ida tijdig was herkend en haar de juiste medicijnen ( progesteron) waren voorgeschreven, had er nooit een tragedie hoeven plaatsvinden. Dit besef werkte bevrijdend, niemand had iets fout gedaan. Maar waarom had haar vader geen vinger uitgestoken? 
Ze ontmoette Thijs en besloot patholoog-anatoom te worden, de kant van de doden te kiezen. Ze trouwde met Thijs, maar zette na dertien jaar een punt achter het huwelijk. 
Met de bitse Lucia, een allochtone vrouw die door haar man mishandeld werd en voor Ellen zorgt tijdens haar bedrust, kan Ellen slecht overweg. Ellen vindt het zwak van Lucia dat ze niet gewoon van haar man gaat scheiden en Lucia vindt Ellen verwend en gemeen. Omdat niemand mag weten dat Lucia bij haar in huis is, moet Ellen ook elk contact met de buiten-wereld verbreken. Pas na vier weken volledige bedrust mag ze weer rechtop zitten. Na een aantal maanden is Ellen weer op de been en vertrekt Lucia met haar kinderen. Al die tijd waren Lucia en haar kinderen de enige die zorgden voor wat levendigheid in het grote huis, dat was de enige afleiding die Ellen had al die tijd. Hoe hatelijk de twee vrouwen ook steeds tegen elkaar zijn geweest, bij het afscheid hebben ze het toch even moeilijk. Ze hadden toch respect voor elkaar gekregen.  
Nu Ellen de ware toedracht rond het familiedrama begrijpt, schaamt ze zich voor haar woede en haat jegens haar ouders. Ze begrijpt nu ook waarom zij in leven bleef: haar moeder was haar vergeten. Ze was gewoon over het hoofd gezien. In de kelder neemt ze voorgoed afscheid van Billie en Kester en daarmee ook van haar verleden.
Half oktober verkoopt Ellen de villa aan iemand van een reclamebureau. Na een telefoontje van de makelaar dat de zaak rond is, nodigt ze Bas uit om te komen eten. Ze gaan later samenwonen en ze laat Bas beslissen welke naam de baby zal krijgen.

(Scholieren.com)

Argument 1.

Het boek bestaat uit veel flashbacks waarbij je steeds weer wat meer komt te weten over Ellen’s jeugd die goed ging totdat ida geboren werdt. Die vele flashbacks zorgen ervoor dat er wat spanning ontstaat bij het lezen van het verhaal. Zo kom je er aan het eind achter wat er nou die dag is gebeurd en hoe het heeft kunnen gebeuren dat Ellen nog leeft. De flashbacks zorgen er dus ook voor dat je graag verder wilt lezen om meer te weten te komen, het houd je aandacht bij het boek.

‘Carlos, wilde ik zeggen, je bent goed zoals je bent, echt waar. Maar dat zou een leugen zijn geweest, en met een beklemd gevoel ging ik soezen uitdelen.

Ook nu nog, vijfentwintig jaar later, bij het zien van een documentaire over brandwonden of soms zomaar, zonder enige aanleiding, vraag ik me af of het ooit goed is gekomen met dat vurige, glimmende vel van zijn keel, zijn borst en zijn linkerarm.’

Argument 2.

Het boek heeft een motto, wat ervoor zorgt dat je nieuwsgierig wordt naar het verhaal achter die motto. Ook de inhoudsopgave is erg interessant. Elk hoofdstuk is een jaartal, zo weet je in welke tijd je aan het lezen bent en het zorgt er ook voor dat het verhaal weleens waargebeurd kon zijn. Dat maakt het boek extra spannend en leuk om te lezen.

Motto:

Noem mij, noem mij, noem mij aan,

O, noem mij bij de diepste naam.

Neeltje Maria Min

‘Mijn moeder is mijn naam vergeten.’

Hoofdstuk 1. Studietijd Frits, najaar 1965 of 1657

Hoofdstuk 2. Sybilles eerste dagje op het strand, augustus 1959

Hoofdstuk 3. Ida’s doopplechtigheid, 4 september 1972

Zo gaan die hoofdstukken door alsof iemand een dagboek heeft bijgehouden. Hierdoor zou het weleens een waargebeurd verhaal kunnen zijn, het lijkt er in ieder geval wel op. Op het voorblad staat ook Voor Hilde wat kan betekenen dat dit een verhaal is geschreven aan hem.

Argument 3.

Het is interessant dat de titel op meerdere dingen kan slaan, het kan slaan op de grafstenen van haar familie die van steen zijn in de vorm van een hart maar het kan ook slaan op Ellen’s eigen hart die na al deze gebeurtenissen in steen is veranderd door het trauma die ze van haar jeugd heeft overgehouden.

‘Als je goed keek, zag je dat de grafsteen hartvormig was, een ijskoud stenen hart dat alles zou overleven zonder ooit een tel te hoeven kloppen.'

Mijn mening:

Ik vond het boek niet geweldig maar was wel leuk om te lezen. Vooral met de flashbacks was het af en toe even goed nadenken hoe en wat maar het houdt de spanning er wel in zoals bij argument 1 benoemd wordt. Ook het idee dat het weleens waargebeurd kan zijn maakt het extra spannend.

De rode strik

De rode strik

Geschreven door Mensje van Keulen
Vijfde druk uit Februari 2010

Samenvatting:

Het verhaal begint in de inrichting Sint- Theresia, waarin Bee geplaatst is nadat ze in een shock is geraakt. Maria Talberg, haar zus, komt haar regelmatig opzoeken, en vertelt haar dingen die ze vroeger samen meegemaakt hebben. Bee reageert hier niet op, maar Maria blijft hopen dat ze ooit iets terug zal zeggen. Hier eindigt het verhaal ook. In de tussenliggende hoofdstukken wordt er verteld hoe Bee in deze inrichting terecht is gekomen. (blz. 9-16) 

Maria Talberg en Bee Talberg zijn zusjes. Maria is elf jaar en Bee is negen jaar oud. Ze zijn op jonge leeftijd al snel redelijk volwassen, omdat hun moeder Marie vaak weg is om te werken, en hun vader er niet is, want die is weggelopen toen Bee nog klein was. De twee meisjes zijn vaak buiten met de buurtkinderen, en spelen dan spelletjes of halen kattenkwaad uit. Ze wonen samen met hun moeder in een flat, en onder hen woont de familie Mees. Maria neemt Bee vaak op sleeptouw, maar vindt dit niet altijd even leuk. Bee staat er overal maar een beetje bij, en doet ook vaak voor spek en bonen mee met spelletjes. (blz. 17-39) 

Dan komt er ‘s avonds ineens bezoek. Maria vindt dit vreemd, want er komt nooit bezoek. Ze hoort een mannenstem, maar na een paar minuten gaat de man al weer weg. Nu komt de man steeds vaker ‘s avonds, altijd als Maria en Bee al in bed liggen. Ook staat er ineens een fles jenever in de kast, terwijl hun moeder nooit alcohol drinkt. (blz. 40- 63) 

Op een dag als Maria en Bee samen met de buurtkinderen een spelletje aan het spelen zijn op straat staat er een man met een bromfiets naar hen te kijken. Hij is groot en breed en draagt een zwartleren jas. Maria heeft deze man nog nooit gezien, maar denkt hem ergens van te kennen. Tijdens het spelen begint de man te lachen, en blijft staan kijken. Na een tijdje pakt hij zijn bromfiets en rijdt weg. Hier is Maria blij mee. (blz. 64-70) 

Met kerst blijft dezelfde man eten. Maria herkent hem meteen. Hun moeder stelt hem aan de meisjes voor als ‘oom Leen’. Hij is de neef van de vader van Maria en Bee, dus niet echt een oom, maar hij heet wel Talberg van zijn achternaam. Ze moeten van hem ‘Leen’ tegen hem zeggen. Maria weet al meteen dat ze hem niet mag. Hij komt nu steeds vaker op bezoek, en plaagt de meisjes vaak. Ook rookt hij veel, drinkt veel alcohol en praat plat; juist de dingen waar Marie, de moeder van de meisjes, niet van houdt. Leen vertelt dat hij in een dierenwinkel werkt, en Maria vindt dat hij een bepaald vies luchtje heeft wat naar het circus ruikt. Omdat de meisjes allebei een goed rapport hebben krijgen ze allebei een tientje van Leen. Hij doet z’n best om aardig over te komen, maar de meisjes vinden hem een indringer, en hij kan niets goed doen in hun ogen. Hij pikt hun moeder in vinden ze, en al gauw bedenken ze een naam voor hem; de Beestenman. (blz. 71- 102) 

Maria moet op een dag bij mère van Geuzau komen, zegt de juf haar. Ze gaat naar het klooster waar de mère van Geuzau zit. Die vertelt haar dat ze geschokt is. Normaal heeft Maria zoveel erekaarten behaald op school, maar nu hoorde ze van ouders van klasgenoten dat hun kinderen reinste schuttingtaal van Maria hebben overgenomen. Maria doet alsof ze niks weet, en krijgt een brief mee naar huis en is doodsbang. Haar moeder en de beestenman gaan naar het spreekuur op school, en besluiten dat Maria naar de middelbare school voor meisjes moet gaan. Hier is Maria niet blij mee. (103-114) 

Nu blijft de beestenman ook doordeweeks slapen, niet alleen in het weekend, en bemoeit zich steeds meer met hun zaken. Hij discrimineert, en maakt niks schoon in huis. Dan vinden Maria en Bee een muisje in de gangkast en willen hem als huisdier houden, want ze hebben zelf geen huisdier. Ze ruimen de keutels op en hun moeder en de beestenman merken er niks van. Op een dag ligt het muisje dood in een muizenval. De meisjes weten dat dit het werk is van de Beestenman. Ze krijgen nu een konijn omdat ze zo erg van dieren houden. Ze noemen hem Nino, en verzorgen hem goed. De Beestenman noemt Maria nu Bambi, omdat hij dat een mooie film vindt, en omdat hij de B een mooie letter vindt; Bambi, Bee, beestenman, Brigitte Bardot etc. (blz. 115-137) 

Maria en Bee moeten op een dag een uurtje in de dierenwinkel werken. De beestenman is er niet. Ze zien dat hij heel veel verschillende dieren verkoopt en ook wormen. Bee gruwelt hiervan. ’s Avonds in bed praten ze over hoe de beestenman dood moet gaan, want ze haten hem. Ze haten zijn lach, zijn tanden, zijn lucht, zijn grappen, zijn gepest, gewoon alles. (blz. 138-151) 

In de zomervakantie gaan ze met z’n vieren op vakantie naar het zuiden. Ze vinden het niet leuk om Nino bij de familie Mees achter te moeten laten. De beestenman drinkt veel alcohol en maakt veel flauwe grapjes. De meisjes verlangen al snel naar huis, en aan het eind van de vakantie dwingt de beestenman Maria om te gaan zwemmen, wat ze niet leuk vindt. (blz. 152-162) 

Nu ze weer thuis zijn is Maria steeds vaker bang dat de beestenman haar moeder wat aan zal doen, want ze hebben steeds vaker ruzie. In bed praten Maria en Bee over hoe ze de beestenman zullen gaan vermoorden, want dit willen ze nu. Ze bedenken verschillende manieren, maar zijn er nog niet helemaal uit. Ze zijn wel vastbesloten om dit te doen. (blz. 163-167) 

Opeens is er iets mis met hun moeder. Ze bloedt en moet naar het ziekenhuis. De meisjes geven de schuld aan de beestenman. Achteraf bleek dat ze een miskraam heeft gehad. Ze willen voorkomen dat de beestenman weer een kindje gaat maken bij hun moeder, dus nu willen ze hem nog liever vermoorden. De beestenman moet, nu hun moeder in het ziekenhuis ligt, voor de kinderen zorgen. Hij pest ze en gaat steeds verder. Uiteindelijk dreigt hij Nino het konijn te vermoorden. Maria denkt dat hij het meent en pakt een koekenpan van het fornuis en slaat erop los. De beestenman valt neer, en ze denkt dat hij dood is. Bee vraagt nog een keer of hij echt dood is en Maria weet dit zeker. Ze gooien hem de trap af, en wissen alle bloedsporen uit zodat het lijkt alsof het een ongeluk is. Maria is zijn dood al aan het vieren wanneer ze plotseling een gil hoort. Het is Bee die voor het trapgat staat te gillen. De beestenman is de trap op geklommen. Maria schopt tegen zijn hoofd aan en blijft schoppen totdat hij dood is. Bee raakt in een shock, maar Maria blijft kalm en doet alsof het een ongeluk was, dat de beestenman van de trap is gevallen toen hij dronken was. Zo zal ze het ook aan de politie vertellen.(blz. 164- 195) 

Het verhaal eindigt als Maria weer bij Bee op bezoek is in de inrichting waar Bee nu zit. Ze reageert op niks. De dokter vraagt Maria hoe het komt dat Bee in een shock is geraakt. Ze vertelt een leugen en het lijkt of de dokter het gelooft. Maria heeft Nino meegenomen naar Bee. Ze pakt Bee’s hand en aait daarmee. Maar Maria aait nu niet, maar het was Bee die zelf aait tot grote verbazing van Maria. (blz. 196- 205)

(Samenvatting van http://www.scholieren.com/boekverslag/42706 )

Mijn Mening: Ik vond het een mooi boek om te lezen. Het verhaal was ook mee mijn genre waardoor het lezen ook een stuk leuker wordt. Het lezen ging ook heel snel ( Zie argument 3 ) en dat was ook wel prettig. Als je bijvoorbeeld een paar minuten moet wachten voor een afspraak dan kun je heel gemakkelijk een stukje lezen uit het boek. Hierdoor is het ook een stuk leuker. 

Argument 1: Het boek begint bij het einde en eindigt dus weer bij het begin. Dit is heel interessant omdat er dus veel onbeantwoorde vragen komen bij het lezen van het eerste hoofdstuk. Deze vragen worden natuurlijk in de volgende hoofdstukken beantwoord, dit leid wel tot het verder lezen van het boek na het eerste hoofdstuk omdat de lezer natuurlijk graag antwoord wil op zijn vragen. 

" Zuster,' zei ik, ' kan ik niet vaker komen? " ( Pagina 14 )

' Bestaat er geen afdeling voor meisjes? Hier is iedereen zo oud.' ( Pagina 14 )

" Donker,' zei ik,' ik zou graag vaker op bezoek willen bij mijn zusje." ( Pagina 171 )

Argument 2 : Het verhaal neemt op een gegeven moment een wending wanneer de zusjes Bee en Maria een moordplan maken voor 'de beestenman'. Er waren van te voren wel tekenen dat ze hem niet mochten maar dat ze hem zouden gaan vermoorden zag volgens mij niemand aankomen. Deze onverwachte wending is heel leuk om het spannend te maken. Als dit al ver van te voren bekend was was het op het moment zelf niet spannend meer. 

"Hij maakt haar ziek,' zie ik tegen Bee, ' Hij moet weg." ( Pagina 142 )

"Nee. Laten we hem dus maar vermoorden." (Pagina 142 )

Argument 3 : De hoofdstukken zijn heel kort waardoor je er gemakkelijk doorheen leest. Een hoofdstuk staat niet heel duidelijk aan gegeven maar wel met een dik gedrukte letter als begin. 1 hoofdstuk is ongeveer 4 bladzijdes. Omdat ze zo kort zijn lees je het boek sneller uit wat je kunt in een paar minuten even een hoofdstukje lezen.

'De Jongens vertelden de moppen.' ( Pagina 20 ( Hoofdstuk 4 ))

'Midden op de dag was er een harde knal.' (Pagina 24 ( Hoofdstuk 5 ))